اینجا یه خیابونه. خیابونی که قرمزه و کَفِش به جای آسفالت، پوشیده از مخمل قرمزه و غیر از بوی گل چیزی به مشام نمی رسه. خیابونی که اغلب رهگذراش ثابت ان و گه گداری آدمای جدید واردش میشن و اگه از اون محیط خوششون اومد، موندگار میشن.اینجا،دل منه؛ خوش اومدین.

 خیابون قشنگیه. امنه، چند هزار هکتار داره و دلبازه؛ روزی که رهگذری عاشق سکونت تو این خیابون میشه، بوی گل بیشتر از هر روز از وجود این خیابون فوران می کنه؛ وای به وقتی که رهگذر کوله بارشو ببنده و سرود رفتن رو بخونه. این خیابون خاکستری و مغموم میشه؛ شروع به لرزش می کنه و هر آن منتظر فروپاشیه. اما دوام میاره و به خودش امید میده و منتظر رهگذر بهتر میمونه.